klasyczna komedia w konwencji commedia dell'arte

Któż nie marzył o romantycznej, pięknej i czystej miłości? Któż z nas choć raz nie zacytował w jakimś pamiętniku czy sztambuchu, fragmentu nieśmiertelnego, Szekspirowskiego dzieła? Czy znajdzie się wśród nas ktoś, kto - będąc w Weronie - nie pokusił się o to, by odnaleźć ten słynny balkon, z którego Julia pytała: "Romeo! Ach - czemuż ty jesteś Romeo"? Miłość czysta - niejako żywcem wyjęta z drugiego listu św. Pawła do Koryntian - miłość idealna, a jednocześnie niemożliwa do spełnienia, stanowiła dla Norwida treść wielu przemyśleń i kanwę licznych utworów. W przypadku "Nocy tysiącznej drugiej" - utworu komediowego, odwołującego się w swej konstrukcji i charakterystyce postaci do stylu "commedia dell" arte" - autor umieszcza akcję sztuki w "domu zajezdnym pod Weroną" i aranżuje spotkanie dwojga swoich bohaterów w scenie nie tyle "balkonowej", co "przyokiennej". Tam też recytowany jest liryk, który dla tych dwojga jest równie ważny i rozpoznawalny, jak dla nas tekst "Romea i Julii". Miłość, ta siła przemożna, koło napędowe wszystkich ludzkich działań, w tej jednej, krótkiej chwili staje się dla owych ludzi całym światem. Budzi wspomnienia i jednocześnie daje im tę moc, by dalej iść przez życie. Banał? Być może. Tak, jak życie, tak i miłość może być banałem - albo cudem. Czy więc opowieść to o banalności, czy o cudowności życia - oceńcie Państwo sami.

Tekst - Cyprian Kamil Norwid
Scenografia i kostiumy - Alicja Banasik
Opracowanie tekstu i reżyseria - Adam Wrzesiński

OBSADA:
Roger z Czarnolesia - Dominik Zakrzewski
Lucia - Viktoriia Ptashynska
Dama - Kamila Biedrzycka
Doktor - Martin Jamrich