Albert Traeger

Albert Traeger, urodzony 3 lutego 1892 roku w Łodzi, był oficerem kawalerii Wojska Polskiego. Po ukończeniu gimnazjum w Moskwie kształcił się w Oficerskiej Szkole Jazdy w Jelizawietgradzie. Podczas I wojny światowej służył w 4 pułku ułanów charkowskich, a następnie w I Korpusie Polskim w Rosji. Po powrocie do Polski w 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego i uczestniczył w formowaniu 1 pułku ułanów wielkopolskich, późniejszego 15 pułku ułanów.

W 1920 roku dowodził oddziałem, który rozbił brygadę dońskich kozaków i wziął jeńców. Za ten czyn otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Był zastępcą dowódcy 15 pułku ułanów, a w latach 1928-1932 dowodził 18 pułkiem ułanów w Bydgoszczy. Do wybuchu II wojny światowej pełnił służbę jako rejonowy inspektor koni w Lublinie; w 1939 roku dostał się do niewoli niemieckiej. W 1945 roku został powołany do ludowego Wojska Polskiego i awansował na pułkownika. Zmarł 1 listopada 1953 roku w Poznaniu i został tam pochowany.

Na podstawie artykułu „Albert Traeger” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.