Aleksander Rode

Aleksander Rode (1907-1953), oficer Wojska Polskiego, urodził się w Łodzi. Ukończył tamtejsze gimnazjum humanistyczne, a następnie Szkołę Podchorążych Artylerii w Toruniu. W 1930 roku został podporucznikiem i rozpoczął służbę w 7 pułku artylerii polowej w Częstochowie. Później służył między innymi w 31 pułku strzelców kaniowskich w Łodzi. W kampanii wrześniowej był oficerem zwiadowczym w sztabie 7 Dywizji Piechoty. Trafił do niemieckiej niewoli i do 1945 roku przebywał w oflagach.

Po powrocie do kraju służył w ludowym Wojsku Polskim, między innymi jako szef sztabu 1 Korpusu Pancernego i inspektor broni pancernej. Osiągnął stopień pułkownika; otrzymał Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi. W lipcu 1952 roku zwolniono go z wojska, a w sierpniu aresztowano. W procesie skazano go na karę śmierci, którą wykonano 26 maja 1953 roku w Areszcie Śledczym Warszawa-Mokotów. W 1956 roku rodzinie wręczono dokument rehabilitacji.

Na podstawie artykułu „Aleksander Rode” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.