Alexander Falzmann

Aleksander Falzmann urodził się 24 sierpnia 1887 roku w Łodzi, w rodzinie przemysłowca Alojzego Falzmanna i Emilii Groehne. Choć jego rodzina była pochodzenia niemieckiego, w domu mówiono po polsku, a on sam został wychowany w duchu polskości. Studiował teologię ewangelicką w Dorpacie, a w 1912 roku przyjął ordynację duchowną i rozpoczął pracę jako wikariusz łódzkiej parafii ewangelicko-augsburskiej. W 1914 roku został proboszczem-administratorem parafii w Pułtusku i Mławie.

Od 1920 roku był proboszczem parafii ewangelicko-augsburskiej w Zgierzu, gdzie prowadził działalność społeczną. W latach 1925-1930 kierował tamtejszą Szkołą Ewangelistów. Był sekretarzem Synodu Kościoła, a w 1937 roku został przedstawicielem duchowieństwa w Synodzie; rok później objął funkcję radcy Konsystorza Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany, a w 1940 roku deportowany do obozu Dachau. Zmarł 4 maja 1942 roku podczas transportu do komory gazowej. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu ewangelickim w Zgierzu.

Na podstawie artykułu „Aleksander Falzmann” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.