Antoni Wołowski

Antoni Wołowski, ps. „Zenon”, urodził się w 1890 roku w Łodzi, w rodzinie robotniczej. Od piętnastego roku życia należał do Organizacji Bojowej PPS w Łodzi. W 1906 roku został aresztowany z bronią i skazany na śmierć. Wyrok zamieniono na dożywotnią katorgę, a następnie, ze względu na wiek, na osiem lat ciężkiego więzienia. Po ucieczce z więzienia w 1914 roku wstąpił do I Brygady Legionów Polskich i uczestniczył w jej kampanii. Został ranny w bitwie pod Łowczówkiem.

Po kryzysie przysięgowym działał jako funkcjonariusz PPS, między innymi w Lublinie, Kutnie i Częstochowie. Kierował Pogotowiem Bojowym PPS w Kutnie, a po odzyskaniu niepodległości dowodził Milicją Ludową PPS w Częstochowie. W 1919 roku uczestniczył w I powstaniu śląskim, a w 1920 roku służył jako podporucznik w oddziałach partyzanckich podczas wojny polsko-bolszewickiej. Wzięty do niewoli pod Radzyminem, został rozstrzelany 17 sierpnia 1920 roku w Rybienku Leśnym. Jego ciało sprowadzono do Łodzi i pochowano na cmentarzu na Dołach. Pośmiertnie otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari oraz Krzyż Niepodległości z Mieczami.

Na podstawie artykułu „Antoni Wołowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.