Bruno Biedermann

Bruno Otto Biedermann (ur. 1878 w Łodzi, zm. 24 stycznia 1945 tamże) był łódzkim fabrykantem z branży włókienniczej. Był synem Roberta Ludwika Biedermanna i bratem Alfreda Biedermanna. Studiował m.in. budowę maszyn w Berlinie, Monachium i Heidelbergu, uzyskał doktorat z filozofii oraz socjologii gospodarczej. Służył w Armii Imperium Rosyjskiego, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej, I wojnie światowej i wojnie polsko-bolszewickiej; po wojnie przeniesiono go do rezerwy w stopniu kapitana.

Po śmierci Alfreda w 1936 roku Biedermann został współwłaścicielem rodzinnych zakładów „R. Biedermann” w Łodzi i wraz z Rolfem kierował przedsiębiorstwem. Działał w Izbie Przemysłowo-Handlowej, był sędzią handlowym w Okręgowym Sądzie w Łodzi i wiceprezesem Łódzkiego Komitetu Funduszu Obrony Narodowej. W 1938 roku został prezesem zarządu Związku Przemysłu Włókienniczego w Polsce. W 1940 roku podpisał volkslistę, a podczas okupacji finansował Komitet Pomocy Więźniom Radogoszcza. W styczniu 1945 roku, w obliczu przymusowego opuszczenia domu, zastrzelił żonę Luizę i córkę Marylę, po czym popełnił samobójstwo. Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi dwukrotnie.

Na podstawie artykułu „Bruno Biedermann” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.