Eustachy Żyliński

Eustachy Karol Żyliński, polski matematyk, urodził się 19 września 1889 roku w Kunie. W 1907 ukończył gimnazjum w Kijowie, a w 1911 Wydział Fizyczno-Matematyczny Uniwersytetu św. Włodzimierza. Pracował tam w latach 1912-1914, odbywając staże w Getyndze, Cambridge i Marburgu. W 1914 uzyskał stopień magistra. Od 1919 był związany z Uniwersytetem Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie został profesorem matematyki i kierował katedrą. Podczas okupacji niemieckiej uczestniczył w tajnym nauczaniu.

Żyliński zajmował się teorią liczb, algebrą, logiką i podstawami matematyki. W 1913 opublikował wynik dotyczący podzielności wyróżników w teorii liczb, a w 1925 przedstawił twierdzenie o funktorach dwuargumentowych. Po przymusowym wysiedleniu ze Lwowa zamieszkał w Łodzi i pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W 1947 przeniósł się do Gliwic, gdzie kierował katedrą matematyki na Politechnice Śląskiej. W 1951 przeszedł na emeryturę i wrócił do Łodzi. Zmarł tam 4 lipca 1954 roku.

Na podstawie artykułu „Eustachy Żyliński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.