Feliks Buchalski

Feliks Buchalski urodził się 16 października 1897 roku w Łodzi. Od 1918 roku służył w Wojsku Polskim. Brał udział w obronie Lwowa i wojnie z bolszewikami. W 1919 roku został podporucznikiem i służył w 19. pułku piechoty, między innymi jako dowódca pułkowej szkoły podoficerskiej i adiutant X Brygady Piechoty. Później służył w korpusie oficerów samochodowych, między innymi w 5. dywizjonie samochodowym. Był porucznikiem rezerwy.

W okresie międzywojennym mieszkał w Warszawie, gdzie był solistą chóru „Harfa” i działaczem kultury. Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej i został osadzony w obozie w Kozielsku. W kwietniu 1940 roku przekazano go do dyspozycji NKWD obwodu smoleńskiego. Został zamordowany w lesie katyńskim i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Podczas ekshumacji w 1943 roku zidentyfikowano jego ciało. W 2007 roku pośmiertnie mianowano go kapitanem. Otrzymał Krzyż Niepodległości, dwukrotnie Krzyż Walecznych oraz Odznakę Honorową „Orlęta”.

Na podstawie artykułu „Feliks Buchalski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.