Feliks Erbrich

Feliks Antoni Erbrich urodził się 16 grudnia 1874 roku w Łodzi, a zmarł 8 listopada 1938 roku w Warszawie. Dzieciństwo i młodość spędził w Częstochowie, gdzie ukończył gimnazjum. Następnie podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim, najpierw na Wydziale Przyrodniczym, a później także na Wydziale Lekarskim. Studia medyczne ukończył w 1900 roku. Pracował w warszawskim szpitalu św. Ducha, sanatorium w Otwocku oraz prowadził praktykę lekarską. W 1906 roku odbył staż na Uniwersytecie we Fryburgu, gdzie poznał endoskopową metodę badania tchawicy i oskrzeli.

Po powrocie do Warszawy kierował ambulatorium, a od 1915 roku był także ordynatorem oddziału wewnętrznego. W 1920 roku został profesorem nadzwyczajnym, a rok później dyrektorem Kliniki Laryngo-Otiatrycznej Uniwersytetu Warszawskiego. Współzałożył Polskie Towarzystwo Otolaryngologiczne i był jego pierwszym prezesem. W latach 1933-1934 pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego UW, a w 1934 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. Opublikował między innymi „Patologię dróg oddechowych górnych i uszu” oraz współtworzył prace poświęcone badaniu dróg oddechowych. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Feliks Erbrich” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.