Hans Biebow

Hans Biebow urodził się 18 grudnia 1902 roku w Bremie. Był niemieckim kupcem i urzędnikiem, a przed II wojną światową prowadził w rodzinnym mieście firmę handlującą kawą. W 1938 roku wstąpił do NSDAP. W kwietniu 1940 roku przybył do okupowanej Łodzi. W latach 1940-1944 kierował niemiecką cywilną administracją getta łódzkiego, najpierw ekspozyturą EWG, a następnie Zarządem Getta. Był pośrednikiem między Chaimem Rumkowskim a władzami niemieckimi. Przyczynił się do przekształcenia getta w ośrodek pracy przymusowej, organizował rabunek żydowskiego mienia i uczestniczył w deportacjach do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem. Wykorzystywał stanowisko dla korzyści finansowych i aby uniknąć powołania do Wehrmachtu. Dopuszczał się także mordów i gwałtów, zwłaszcza w końcowej fazie istnienia getta i po jego likwidacji.

Po zakończeniu wojny został aresztowany przez władze brytyjskie i przekazany Polsce. W kwietniu 1947 roku sąd okręgowy w Łodzi skazał go na karę śmierci. Wyrok wykonano 23 czerwca 1947 roku w Łodzi.

Na podstawie artykułu „Hans Biebow” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.