Henryk Paszkiewicz

Henryk Paszkiewicz urodził się 10 marca 1897 roku w Łodzi. Studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1915-1920, a doktorat obronił pod kierunkiem Oskara Haleckiego. W 1927 roku habilitował się na tej uczelni, a rok później rozpoczął tam wykłady jako docent w Katedrze Historii Europy Wschodniej. Był profesorem Wolnej Wszechnicy Polskiej, a w 1939 roku uzyskał profesurę nadzwyczajną Uniwersytetu Warszawskiego.

Podczas wojny służył w Wojsku Polskim, uczestniczył w kampanii wrześniowej i bronił Warszawy. Po pobycie w niemieckiej niewoli wyjechał do Włoch, gdzie współtworzył Polski Instytut Historyczny w Rzymie. W 1957 roku osiedlił się w Londynie i działał w Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie. Badał dzieje Europy Wschodniej i najstarsze źródła ruskie. Do jego prac należą „Polityka ruska Kazimierza Wielkiego” oraz trylogia o dziejach Rusi, której ostatni tom ukazał się pośmiertnie. Ustalił, że słowo „jazyk” w najstarszych źródłach ruskich miało znaczenie etniczne i kościelno-religijne. Zmarł 8 grudnia 1979 roku w Londynie.

Na podstawie artykułu „Henryk Paszkiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.