Ignacy Harde

Ignacy Harde urodził się 1 lutego 1847 roku w Łodzi. Pochodził z rodziny ziemiańskiej z Woli Miłkowskiej. Udział w powstaniu styczniowym rozpoczął, wstępując do partii Skowrońskiego organizowanej w Łodzi. Walczył w bitwie pod Dobrą 24 lutego 1863 roku, a następnie dołączył do kawalerii Edmunda Taczanowskiego. Brał udział we wszystkich bitwach i potyczkach tego oddziału. Został czterokrotnie ranny, między innymi podczas bitwy pod Ignacewem.

Po upadku powstania wyemigrował do Poznania, lecz po ogłoszeniu amnestii wrócił do Łodzi. Ożenił się z Emilią Wapińską; mieli czworo dzieci. Rodzina Harde prowadziła w Łodzi trzy fabryki mebli. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został awansowany do stopnia podporucznika weterana Wojska Polskiego. W 1930 roku otrzymał Krzyż Niepodległości z Mieczami. Przed wybuchem II wojny światowej przeniósł się do majątku pod Inowłodzem. W jego domu schronienie znajdowali żołnierze oddziału Henryka Dobrzańskiego. Zmarł w Inowłodzu 27 października 1940 roku, po chorobie spowodowanej upadkiem z konia. Został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Na podstawie artykułu „Ignacy Harde” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.