Jan Pruszyński

Jan Pruszyński (28 lutego 1911 - 16 lutego 1997) był polskim chirurgiem i kardiochirurgiem, profesorem zwyczajnym oraz pułkownikiem Wojska Polskiego. Urodził się i zmarł w Łodzi. Był uczniem szkoły chirurgicznej Leona Manteuffla. Pełnił funkcję Naczelnego Chirurga Wojska Polskiego, kierował Katedrą i Kliniką Chirurgiczną Wojskowej Akademii Medycznej oraz prowadził tam wykłady. Uczestniczył w kampanii obronnej 1939 roku jako porucznik, a następnie w powstaniu warszawskim. Po powstaniu trafił do niewoli niemieckiej.

Od końca lat 50. wykonywał operacje wad serca u dzieci. Od 1957 współpracował z Lili Goldstein i Marią Gołębiowską przy diagnostyce kardiologicznej oraz przygotowywaniu dzieci do zabiegów. Wprowadzał operowanie w hipotermii i z użyciem krążenia pozaustrojowego. Wykonywał między innymi operacje przewodu tętniczego Botalla, metodami Brocka, Blalocka-Taussiga i Pottsa, a także zabiegi stenozy mitralnej. W 1964 w łódzkiej Klinice Chirurgii WAM wszczepił sztuczną zastawkę mitralną. Utworzył pierwszą w wojskowej służbie zdrowia szkołę torakochirurgiczną. W 1986 otrzymał doktorat honoris causa WAM. Przyznano mu także nagrody Ministra Obrony Narodowej i Miasta Łodzi. Spoczywa na cmentarzu wojskowym na Dołach w Łodzi.

Na podstawie artykułu „Jan Pruszyński (chirurg)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.