Janusz Makarczyk

Janusz Makarczyk (1901-1960) był polskim oficerem artylerii, dziennikarzem, pisarzem, dramaturgiem i dyplomatą. Urodził się w Łodzi, a zmarł w Warszawie. Studiował prawo i nauki polityczne na Uniwersytecie Warszawskim, następnie ukończył studia prawno-ekonomiczne na Uniwersytecie Poznańskim. Pracował w polskich placówkach konsularnych w Chicago i Jerozolimie oraz w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Jako korespondent „Kuriera Warszawskiego” relacjonował podróże, między innymi po Ameryce, Afryce i Bliskim Wschodzie.

Publikował reportaże, powieści i utwory dla młodzieży, pisał też sztuki teatralne. Do jego książek należą „Przez Palestynę i Syrię”, „Nowa Brazylia” i „Przez morza i dżungle”. Podczas II wojny światowej dowodził baterią artylerii przeciwlotniczej, został ranny i trafił do niemieckiej niewoli. Po wojnie pracował w służbie dyplomatycznej, a następnie uzyskał doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim i wykładał historię. Później ponownie zajął się publicystyką i literaturą. Wśród jego późniejszych utworów znalazły się powieści „Dżafar z Bagdadu” i „Człowiek z białą głową” oraz komedie „Wielka polityka” i „Wielka gra”.

Na podstawie artykułu „Janusz Makarczyk” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.