Jerzy Lanzendoerfer

Jerzy Lanzendoerfer (1922-1993) był polskim inżynierem mechanikiem i specjalistą w dziedzinie dynamiki pojazdów, profesorem Politechniki Łódzkiej. Urodził się w Łodzi. Studia ukończył w 1952 roku na Wydziale Mechanicznym tej uczelni, po czym rozpoczął pracę w Katedrze Budowy Samochodów, późniejszej części Instytutu Pojazdów. Stopień doktora uzyskał w 1960 roku, habilitację w 1968 roku, tytuł profesora nadzwyczajnego w 1974 roku, a profesora zwyczajnego w 1989 roku. Wypromował ośmiu doktorów.

W latach 1970-1976 był zastępcą dyrektora Instytutu Pojazdów, a od 1976 do 1983 roku jego dyrektorem. Pełnił również funkcje prodziekana i dziekana Wydziału Mechanicznego. Był autorem lub współautorem książek, ponad 30 artykułów naukowych i 50 referatów. Opracował rozwiązania konstrukcyjne, w tym hybrydowy układ napędowy i urządzenie przeciwblokujące do hamulców samochodów osobowych. Zasiadał w gremiach naukowych związanych z transportem i motoryzacją oraz był wiceprzewodniczącym Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Armii Krajowej i Medal 10-lecia Polski Ludowej. Był mężem Jadwigi. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Łodzi. Od 1995 roku przyznawana jest nagroda jego imienia dla studentów Politechniki Łódzkiej.

Na podstawie artykułu „Jerzy Lanzendoerfer” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.