Jerzy Rawicz
Dziennikarz, pisarz, poeta
- Urodzony
- 29 czerwca 1914, Łódź
- Zmarł
- 9 marca 1980, Warszawa
- Zawody
- dziennikarz, pisarz, poeta
Jerzy Rawicz, urodzony jako Jerzy Rabinowicz, przyszedł na świat 29 czerwca 1914 roku w Łodzi. Ukończył tam niemieckie gimnazjum, a następnie studiował prawo i filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1935 roku publikował w prasie, między innymi w „Robotniku” i „Łodzianinie”. Wydał tomy poezji „Przeklęte istnienie” i „Co pieśń może”, a w 1939 roku wspólnie z Witoldem Millerem napisał powieść „Tutaj spać nie wolno”.
Po wybuchu II wojny światowej zamieszkał w Białymstoku, gdzie pracował jako nauczyciel i współpracował z redakcją „Sztandaru Wolności”. W 1942 roku został aresztowany przez Niemców i trafił do obozu Auschwitz-Birkenau, a następnie do Mauthausen oraz obozów w Amstetten i Ebensee. Po powrocie do Polski pracował w redakcjach, między innymi „Trybuny Ludu”, i zajmował się tematyką parlamentarną, stosunkami polsko-niemieckimi oraz historią.
W 1962 roku zrezygnował z pracy dziennikarskiej i skupił się na pisaniu książek. Publikował przede wszystkim o historii II Rzeczypospolitej i III Rzeszy. Zmarł 9 marca 1980 roku w Warszawie.
Na podstawie artykułu „Jerzy Rawicz (pisarz)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.
