Jerzy Ścibor

Jerzy Ścibor, pierwotnie Jerzy Kamiński, urodził się 7 maja 1906 roku w Łodzi, a zmarł 11 marca 1990 roku w Londynie. Maturę zdał eksternistycznie w 1926 roku. W latach 1926-1935 pracował w Elibor SA w Łodzi, a od 1935 roku studiował geografię na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1938-1939 kierował Muzeum Morskim i Kolonialnym w Warszawie, a następnie został zastępcą kierownika Instytutu Morskiego i Kolonialnego.

W kampanii 1939 roku walczył w szeregach 39 Dywizji Piechoty. Był członkiem SZP i ZWZ, a następnie pełnił funkcje w strukturach ZWZ i Armii Krajowej, w tym kierował Wydziałem Legalizacji Komendy Głównej AK. Podczas powstania warszawskiego był zastępcą komendanta kwatery głównej Komendy Okręgu Warszawskiego AK. Po pobycie w niewoli niemieckiej wyjechał z żoną do brytyjskiej strefy okupacyjnej i zaczął używać nazwiska Ścibor. Od 1947 roku mieszkał w Londynie, gdzie działał w środowisku emigracyjnym. Był ministrem spraw wewnętrznych, a następnie ministrem spraw krajowych w Rządzie RP na uchodźstwie. Otrzymał czterokrotnie Krzyż Walecznych i Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.

Na podstawie artykułu „Jerzy Ścibor” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.