Józef Sierociński

Józef Sierociński (12 listopada 1891 - 2 stycznia 1955) był oficerem Wojska Polskiego oraz działaczem polonijnym, niepodległościowym i społecznym. Urodził się w Łodzi, gdzie ukończył Szkołę Średnią Handlową. W 1913 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, aby uniknąć służby w Armii Imperium Rosyjskiego. Działał tam w Związku Sokołów Polskich w Ameryce, a później uczestniczył w rekrutacji ochotników do tworzonej we Francji armii polskiej. Po ukończeniu kursu oficerskiego służył w polskich formacjach wojskowych. W 1919 roku dotarł do Polski wraz z armią gen. Józefa Hallera.

W 1920 roku służył przy gen. Hallerze i brał udział w walkach. W grudniu 1921 roku awansował do stopnia kapitana, a w 1922 roku otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Działał w Związku Hallerczyków, którego prezesem był w latach 1923-1926. Podczas kampanii wrześniowej walczył w rejonie Kowla i Włodzimierza Wołyńskiego. Po wojnie zamieszkał z żoną w Kamiennej Górze i pracował w Zakładach Przemysłu Lniarskiego „Len”. Zmarł w tym mieście i został pochowany na miejscowym cmentarzu katolickim.

Na podstawie artykułu „Józef Sierociński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.