Leon Kołaczkowski

Leon Kołaczkowski był oficerem Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej. Urodził się 8 lutego 1895 roku w Łodzi, w rodzinie Leona i Zofii z Wójcickich. Studiował w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. W styczniu 1919 roku, jako żołnierz Legii Akademickiej, wziął udział w odsieczy Lwowa, a następnie wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych otrzymał przydział do 11. kompanii 4. pułku piechoty Legionów. W kwietniu 1920 roku został podporucznikiem piechoty.

Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził plutonem. W walkach pod Hrubieszowem opanował panikę wśród żołnierzy po ataku kawalerii Siemiona Budionnego i odparł uderzenie. Kilka dni później przełamał okrążenie, atakując liczniejszy oddział bolszewicki. Zginął w walce 1 września 1920 roku pod Hrubieszowem. Pośmiertnie otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari, a także trzykrotnie Krzyż Walecznych. Jego nazwisko umieszczono na tablicy upamiętniającej poległych wychowanków Szkoły Podchorążych Piechoty.

Na podstawie artykułu „Leon Kołaczkowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.