Miriam Ulinower

Miriam Ulinower, właściwie Mania Hirszbejn, urodziła się 22 lutego 1890 roku w Łodzi. Dorastała w rodzinie żydowskiej, a po okresie spędzonym u dziadka w Krzepicach wróciła do Łodzi, gdzie uczęszczała do szkoły średniej. W 1912 roku poślubiła Wolfa Ulinowera; mieli dwie córki. Przed narodzinami dzieci pracowała w rodzinnym sklepie. W Łodzi gościła grupę młodych literatów, choć nie uczestniczyła aktywnie w tamtejszym życiu kulturalnym.

Początkowo pisała krótkie teksty po polsku, niemiecku i rosyjsku. Po 1915 roku tworzyła wiersze w jidysz, publikowane w łódzkich czasopismach i gazetach. W 1922 roku ukazał się jej tom poezji „Der bobes ojcer” („Skarb babci”). Przed II wojną światową przygotowywała kolejny tom, „Szabes”, który nie został wydany. W styczniu 1940 roku wraz z rodziną została zmuszona do przeniesienia się do łódzkiego getta. Jej mieszkanie stało się miejscem spotkań żydowskich literatów. 18 sierpnia 1944 roku deportowano ją do Auschwitz, gdzie została zamordowana. Zginęli tam także jej mąż, córka i kilkumiesięczna wnuczka.

Na podstawie artykułu „Miriam Ulinower” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.