Olga Iliwicka-Dąbrowska

Olga Iliwicka-Dąbrowska była polską pianistką, kameralistką i pedagog. Urodziła się w 1910 roku w Łodzi, gdzie rozpoczęła naukę gry na fortepianie u Antoniego Dobkiewicza. Następnie studiowała w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie pod kierunkiem Jerzego Żurawlewa, kończąc naukę w 1931 roku. W 1932 zadebiutowała na II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, a w 1937 zdobyła 10. nagrodę w jego trzeciej edycji. Koncertowała solo i kameralnie, występowała też w programach Polskiego Radia.

Pracę pedagogiczną rozpoczęła w 1932 roku w warszawskiej uczelni, gdzie prowadziła klasę fortepianu. Po wojnie uczyła w Toruniu i Sopocie, a od 1951 roku była związana z Wyższą Szkołą Muzyczną w Poznaniu. W latach 1966-1979 kierowała tam katedrą fortepianu. W 1975 roku zasiadała w jury Konkursu Chopinowskiego. Była żoną kompozytora i pedagoga Floriana Dąbrowskiego, którego koncerty fortepianowe wykonywała. Zmarła 26 grudnia 1979 roku w Poznaniu.

Na podstawie artykułu „Olga Iliwicka-Dąbrowska” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.