Stanisław Łukasiewicz

Stanisław Andrzej Łukasiewicz był inżynierem, wynalazcą i profesorem mechaniki. Urodził się 21 czerwca 1929 roku w Łodzi jako syn architekta Stanisława Franciszka Łukasiewicza. Zmarł 28 maja 2019 roku w Calgary. W 1952 roku ukończył Politechnikę Warszawską, gdzie uzyskał doktorat w 1961 roku i habilitację w 1967 roku. Do 1980 roku pracował jako profesor na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa. Zajmował się wytrzymałością materiałów, konstrukcjami cienkościennymi i pneumatycznymi oraz metodami pompowania ropy naftowej.

W latach 1978-1980 przewodniczył Oddziałowi Warszawskiemu Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej. Polska Akademia Nauk nagrodziła jego prace nagrodą imienia Feliksa Jasińskiego w latach 1966, 1974 i 1978. W 1981 roku wyjechał z rodziną jako profesor wizytujący na Uniwersytet w Calgary i nie wrócił po ogłoszeniu stanu wojennego. W 1985 roku uzyskał tam tenure, a na uczelni pracował do przejścia na emeryturę w 2007 roku. Był autorem prac z zakresu mechaniki, w tym książki „Obciążenia skupione w płytach, tarczach i powłokach”, wydanej także po angielsku i rosyjsku. Opracował również metodę analizy ukośnych i zakrzywionych odwiertów.

Na podstawie artykułu „Stanisław Łukasiewicz (profesor mechaniki)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.