Stanisław Simon

Stanisław Simon urodził się 3 marca 1907 roku w Łodzi. Był synem łódzkiego kupca Maxa i Salomei z domu Nower. W 1926 roku ukończył II Żydowskie Gimnazjum w Łodzi, po czym rozpoczął studia we Wrocławiu, gdzie uczęszczał na zajęcia z filozofii, historii i historii sztuki. Studiował również teologię żydowską w seminarium rabinicznym. W 1927 roku wrócił na rok do Łodzi i uzyskał smichę od naczelnego rabina miasta Eliezera Treistmana. W 1931 roku zdał uniwersytecki egzamin doktorski z filozofii.

Od 1935 roku był rabinem gminy żydowskiej w Inowrocławiu i kierował tamtejszym schroniskiem dla sierot żydowskich, w którym mieszkał. Zainicjował powstanie Towarzystwa Popierania Kultury Żydowskiej, a w nabożeństwach wprowadził język polski w miejsce niemieckiego. Przed wybuchem II wojny światowej organizował zbiórki na cele obronne. W Inowrocławiu prowadził badania historyczne i opublikował pracę o Żydach inowrocławskich w czasach Księstwa Warszawskiego. Wydał także rozprawę doktorską poświęconą Mose ben Salomo von Salerno. Prawdopodobnie zginął jesienią 1939 roku, wkrótce po wkroczeniu Niemców do Inowrocławia.

Na podstawie artykułu „Stanisław Simon” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.