Teofil Sałyga

Teofil Sałyga (1923-2001) był polskim kolarzem torowym i szosowym, urodzonym i zmarłym w Łodzi. Reprezentował Tramwajarza Łódź, Partyzanta Łódź i Gwardię Łódź. W 1947 i 1948 roku zdobył mistrzostwo Polski w drużynowym wyścigu na 4000 metrów na dochodzenie. Był też dwukrotnym wicemistrzem Polski w indywidualnym wyścigu szosowym ze startu wspólnego oraz medalistą krajowych zawodów drużynowych i torowych.

Trzykrotnie startował w Wyścigu Pokoju. W 1949 roku zajął w nim dziewiąte miejsce, a rok później 26. W 1950 roku ustanowił rekordy Polski na torze na dystansach od 10 000 do 50 000 metrów oraz w jeździe godzinnej. W 1951 roku podczas próby na torze krakowskiego Ogniwa przejechał 405,662 kilometra w ciągu 12 godzin, ustanawiając rekord świata, który nie został ratyfikowany przez Międzynarodową Federację Kolarską. Po zakończeniu kariery pracował jako trener i działacz kolarski. Wśród jego zawodników byli Lucjan Józefowicz, Jan Kudra i Mieczysław Nowicki.

Na podstawie artykułu „Teofil Sałyga” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.