Wiktor Łukomski

Wiktor Łukomski, polski lekarz i laryngolog, urodził się 11 grudnia 1902 roku w Łodzi. W 1925 roku zdał maturę w jednej z łódzkich szkół, a rok później rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Dyplom lekarski uzyskał w 1932 roku. Po powrocie do Łodzi pracował jako lekarz rodzinny oraz w Oddziale Laryngologicznym Szpitala im. Ignacego Mościckiego, uzyskując kwalifikacje do samodzielnego prowadzenia oddziału.

Po wybuchu wojny zamieszkał w Piotrkowie Trybunalskim, gdzie pracował jako ordynator Oddziału Laryngologicznego Szpitala Świętej Trójcy i w ubezpieczalni społecznej. Działał także w ruchu oporu. W 1945 roku wrócił do Łodzi i podjął pracę na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Łódzkiego, organizując Klinikę Laryngologiczną. Był starszym asystentem, a od 1947 roku adiunktem. Doktorat uzyskał w 1948 roku, a w 1955 został docentem Akademii Medycznej w Łodzi. Od 1953 roku kierował Oddziałem Otolaryngologicznym Wojskowego Szpitala Klinicznego w Łodzi. Współtworzył Łódzką Sekcję Polskiego Towarzystwa Otolaryngologów i był członkiem zarządu Towarzystwa. Opublikował kilkanaście prac naukowych. Zmarł 25 stycznia 1957 roku i został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.

Na podstawie artykułu „Wiktor Łukomski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.